Historia
W okresie międzywojennym, na przełomie 20-tych i 30-tych lat XX-go wieku Busko stało się znanym i docenianym w wolnej Polsce kurortem, do którego zjeżdżało coraz więcej kuracjuszy.
W tym czasie Ministerstwo Spraw Wojskowych – w trosce o zdrowie żołnierzy zawodowych i ich rodzin – wynajmowało w Busku prywatne pensjonaty, aby stworzyć wojskowym możliwość leczenia uzdrowiskowego. Jednakże wynajęte pokoje zapewniały tylko miejsca do spania i wypoczynku. Kuracjusze ulokowani w różnych obiektach musieli przemieszczać się na zabiegi do uzdrowiskowych łazienek, a na posiłki do prywatnych jadłodajni.
W połowie lat 30-tych władze wojskowe podjęły decyzje wybudowania w Busku własnego sanatorium na terenie przylegającym do parku zdrojowego. Budynek o łącznej kubaturze 12,5 tys. m3 został oddany do użytku w maju 1936 r. pod nazwą Wojskowy Szpital Sezonowy Busko-Zdrój. Posiadał on część zabiegową i łazienki lecznicze a także własną kuchnię i jadalnię. Budowę sfinansowano z funduszy państwowych i składek oficerskich.
Do września 1939 roku z kuracji skorzystało wielu żołnierzy i oficerów Wojska Polskiego wraz z rodzinami, a Wojskowy Szpital Sezonowy stał się znany nie tylko w kręgach wojskowych.
W latach 1939-45 okupant hitlerowski wykorzystywał budynek jako sanatorium dla oficerów Wehrmachtu, a następnie korzystały z niego jednostki służby zdrowia Armii Czerwonej.
Po wojnie, w Polsce Ludowej Wojskowy Szpital Sezonowy został nazwany Sanatorium Wojskowe w Busku-Zdroju. Przyjeżdżali do niego na kuracje żołnierze Wojska Polskiego.
W latach 1972-1976 przeprowadzono modernizację istniejących budynków Sanatorium, a w 1976 rozpoczęto budowę nowego Zakładu Przyrodoleczniczego i pawilonu mieszkalnego na 110 łóżek, które zostały umieszczone w kilkuosobowych pokojach z pełnym węzłem sanitarnym. Budynek mieszkalny oddano do użytku we wrześniu 1980 roku, a dwa lata później podjął pracę nowy Zakład Przyrodoleczniczy z basenem rehabilitacyjnym, nowoczesną aparaturą do hydroterapii, balneoterapii, fizykoterapii i rehabilitacji.
W latach 1994-2004 r. oddano do użytku nową gazową kotłownię i windy, a także systematycznie modernizowano Zakład Przyrodoleczniczy, pokoje kuracyjne, zlikwidowano bariery architektoniczne dla niepełnosprawnych.
W latach 2004-2006 zmodernizowano najstarszy przedwojenny budynek mieszkalny i przebudowano pomieszczenia administracyjne na pokoje kuracyjne. Ich wyposażenie zostało dostosowane do najwyższych wymogów i standardów hotelowych, a cały budynek ocieplono i pokryto nową, estetyczną elewację. Było to ogromne przedsięwzięcie inwestycyjne, które zrealizowano przy pomocy środków unijnych.
Przełomowym momentem w historii naszej placówki stała się data 7-go października 1989 roku. W ramach reformy służby zdrowia Zarządzeniem Ministra Obrony Narodowej utworzono 21 Wojskowy Szpital Uzdrowiskowo-Rehabilitacyjny. Szpital stał się samodzielną placówką zdrowotną – Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej.
Przedstawiając dzieje Szpitala warto zaznaczyć, że jego historię tworzyli i tworzą przede wszystkim ludzie – pacjenci i pracownicy. To dzięki nim nasz obiekt systematycznie się rozbudowuje, stale poszerza swoja ofertę leczniczą i staje się znanym w Kraju miejscem, do którego przyjeżdżają pacjenci i kuracjusze, aby poprawić stan swojego zdrowia. Można się o tym przekonać oglądając fragmenty prowadzonej w Szpitalu „Kroniki”.